تا حالا به این دقت نکرده بودم که واقعا کشور ما تقویم رسمی ندارد! این را از آنجا فهمیدم که تعطیلات و مناسبتهای کشورم تلفیقی است، مثل همین عید غدیری که امروز بود. نکته اینجاست که مناسبتهای قمری با شبها و مناسبتهای شمسی با روزها سروکار دارند! یعنی در واقعیت دیشب عید بود، اما امروز تعطیل شد. حالا این مسأله را ضرب کنیم در تمام جشنها و عزاداریهای تقویم قمری که تقویم شمسی را تحتتأثیر قرار داده است. ماجرا آنجا خیلی شیرتوشیر میشود که پای تقویم میلادی هم وسط میآید، مثل روز ولنتاین که تمام نیروی انتظامی کشور را در حالت آمادهباش نگه میدارد! یا

امشب براى دومين بار به تماشاى «فروشنده»ی فرهادى نشستم. این فیلم را در دو سینمای متفاوت دیدم و هر بار تعجب کردم از واکنش مخاطبانش که با آن مثل كمدىهای اواسط دهه هشتاد برخورد میکردند. از نظر من که یک مخاطب عادی هستم، این خیلی مهم است که یک فیلم مخاطبانش را گزینش و دعوت کند، این اتفاق در اکثر فیلمهای مستند یا گروه هنروتجربه میافتد، ولی برای فیلمهای بزرگ که در رسانهها بازتاب زیادی دارند اتفاق ناخوشایندی میافتد؛ بیشتر به چشم یک صنعت سودآور به آنها نگاه میشود تا یک اثر هنری. هر چند که در ظاهر سالنها پر میشوند و سانسهای فوق العاده هم گذ

شادى هشتم خرداد و مفاهيم هشت بهشت سهراب و هشتگِ ترند هشتپاى هشت متری و ذوق خریدن لپتاپ با سیپییو هشت هستهای و ترس توقیف روزنامهی هشت صبحِ هشترود با تيتر درشت هشتاد روز دور دنیا در هفتهی هشتم بارداری با رعايت هشت فرسخ شرعی و زلزله هشت ریشتریِ هشتگرد و نیامدن هشت مارس يا همان هشتمین روز هفته و نشست گروه جی هشت عليه هشت سال دفاع مقدس و ربط فیلم هشت و نیم با هنر هشتم و جناس زيباى خوان هشتم اخوان همه با هم به كنار، هشت ماه كنار تو نفس كشيدن هم به كنار. پینوشت: بلاگفا بهم ایراد گرفت، گفت تو با این حال پریشونت به هشت ساعت خواب مفید نیاز داری! ا

اين روزها مدام قند خونم میافتد / اما میخوابم و خوب میشوم / به همین برکت قسم که خوابهایت هم شیرین است...

پرش از ارتفاع یک کابوس / به صدایم: «بخواب! چیزی نیست». -با الهام از سیدمهدی موسوی-

اصلا شما جاى من، اگر يک روز در بالکن خونهی مادربزرگ من باشيد و حرکت سریع ابرها را ببینید، باز هم دلتان میخواهد که برگرديد به اين شهر دود گرفته؟ شما جاى من، اگر یک شب در اين بالكن شام بخوريد و بعدش هم در باغچه سيبزمینی زغالى درست كنيد و آخر شب هم همانجا زير نور ستارهها بخوابید، باز هم شام خوردن و خوابیدن در خانههای سربسته بهتان ميچسبد؟ شما جاى من، اگر اينجا ايستاده باشيد، همزمان صداى بازى بچهها از كوچه بياید و يک نسيم خنک هم به صورتتان بخورد، دلتان نمیخواهد که تا ابد به آسمانش خيره شويد؟ #دلتنگی

ده سالم كه بود، همسایهی دیوار به دیوارمان یک پژو آردی سفیدرنگ داشت. علی برادرم اصرار داشت که ماشین آردی يعنى ماشینِ به رنگ آرد! به طور دقیقتر یعنی این ماشین فقط در رنگ سفید تولید میشود. طفلک حق داشت، تا آن زمان ماشین آردی در رنگهای دیگر یا کم بود یا ندیده بود. حالا درست است که او بچه بود و اشتباه میکرد، اما ما آدمبزرگها هم خیلی از اوقات بر چیزی اصرار میکنیم که نمیدانیم، در واقع از بچه، بچهتر میشویم.

هميشه شنيدهام كه آدمهای سالم قدر سلامتیشان را نمیدانند، به همین خاطر چند ماهی است که برای کوررنگ نبودنم خدا را شکر میکنم. خب به نظر من دنیا خیلی یکنواخت میشد اگر رنگ قهوهای تیرهی چشمانت یا که سرخی گونههایت موقع «دوستت دارم» گفتنهایم را نمیدیدم. حقیقتا دنیا خیلی بیهوده بود اگر هیجان دیدن صورتت در روسری صورتیات را حس نمیکردم. خدا را شکر میکنم برای دیدن رنگیترین اتفاق زندگیام.

با جديت تصميم گرفتهام که برای رسیدن به حقیقت تا جای ممکن بازیچهی رسانهها نباشم. منظورم از رسانه تمام کانالهای ارتباطی من با دنیا، جدا از خط فکری آنهاست. از این زمان به بعد رسانهی موافق یا مخالف برای من وجود ندارد، چون ذات رسانه جهتگیریهای خاص خودش را دارد و حقایق در بیشتر اوقات از دید مخاطب پوشیده میماند. شرق هاشمی را تا قلهی قاف بالا میبرد و از او یک بت میسازد، از آن طرف کیهان و یالثارات الحسین دولت و موافقانش را مورد هجمه قرار میدهند؛ شرق داعش و ارتش آزاد سوریه را تروریست مینامد و سر بریدن «عبدالله عیسی» را تیتر یک خودش میک

فقط میخواهم مسؤول نورپردازى پل طبيعت را به من نشان دهيد!

دلم میخواست میشد دیدنت را هر شب و هر شب / کمند اندازم و پنهان درون غرفهات آیم / و یا چون ماجرای قصّهها، یک شب که تاریک است / تو را از بسترت در جامهی خواب تو، بربایم

«حسین منزوی»